Ontstressen, meest gelezen blogposts

Ontstressen, wat doet dat met je lichaam?

Een nieuwe update voor Ayla’s Grote Avontuur, en jongens en meisjes, deze keer ga ik het hebben over het lichaam! Mijn Grote Avontuur is er namelijk om jullie te vertellen over het leven na de burn-out. En gek genoeg ben ik nu veel meer bezig met de symptomen van stress dan ik tijdens mijn burn-out was. Eigenlijk moet ik het anders zeggen: ik ben op zoek naar de symptomen van ontstressen, niet van stress.

Ik gebruik ‘symptomen’ bij gebrek aan een beter woord, wat ik bedoel is wat er met je lichaam gebeurt wanneer die stress er langzaam weer uit gaat. De afgelopen maanden heb ik me onwijs verbaasd over het gebrek aan informatie over de symptomen van ontstressen.

Je leest overal wel hoe je door een herstelperiode heen moet komen, maar nergens kan ik vinden wat er met je gebeurt ná deze herstelperiode. Terwijl dat, in mijn belevenis, eigenlijk heel veel is!

Herstellen van een burn-out duurt lang

Slaperig met Lucy, symptomen van ontstressen

Dit zal voor de meeste mensen geen nieuwe informatie zijn. Je hebt je lichaam helemaal naar zijn grootje geholpen, en voordat dat allemaal weer op orde is ben je een behoorlijke tijd bezig.

Ergens op het wereldwijde web heb ik me laten vertellen dat het 1,5 keer zo lang duurt om te herstellen dan de periode dat je overspannen was. Let dan goed op het woord overspannen, dat is een van de voorstadia van een burn-out. Al met al kan je dus wel jaren overspannen zijn voordat die burn-out aan je deur klopt. Kan je nagaan hoe lang die 1,5x hersteltijd dan is.

Hoé je herstelt is denk ik voor iedereen anders. Rust nemen, maar niet stilzitten is denk ik wat mij erdoorheen heeft geholpen. Er is iets mis met je lichaam, niet met je hoofd. En als je je hoofd stillegt dan zit je voor je het weet depressief thuis te kniezen. De ultieme balans vinden tussen die enorme hoeveelheid rust die je lichaam nodig heeft en jezelf toch bezig houden.

“I was a little excited but mostly blorft. “Blorft” is an adjective I just made up that means ‘Completely overwhelmed but proceeding as if everything is fine and reacting to the stress with the torpor of a possum.’ I have been blorft every day for the past seven years.” Tina Fey; comédienne, auteur

Wat zijn de symptomen van ontstressen?

Slaperig met Monty symptomen ontstressen

Ook dit zal denk ik voor iedereen anders zijn, maar ik wilde gewoon ergens op het internet een plekje maken om ze te benoemen. Althans, hoe ze voor mij zijn.
Het is natuurlijk niet zo gek dat als er zoveel symptomen van stress zijn, dat je lichaam ook wat doet als die stress je lichaam verlaat. Je zit jarenlang vol met teveel cortisol, adrenaline spat door je lijf om niks, je slaapt veel te slecht, etc. Als dat gaat rechttrekken lijkt het mij logisch dat er wat gebeurt.
Dit is wat er met mijn lichaam gebeurde (sorry, not sorry, voor de Too Much Information; als je (vrouwen-)lichamen vies vindt dan raad ik je aan om niet alle items hieronder open te klikken!)

Ik ben iemand die het altijd koud heeft. Zodra de temperatuur zakt onder de 22 graden (pak ‘m beet) dan heb ik het gewoon koud.
Niet zo gek dus dat ik bij de dokter zat toen ik het al een maand of 2 ineens superwarm had! Geen opvliegers, maar gewoon constant de behoefte om in mijn ondergoed te gaan zitten omdat ik het Zo Verschrikkelijk Heet had! Gloeiende handen en voeten, zweet brak me uit als er iets aanraakte wat nog warmer was dan ik, slapen onder een lakentje.
Inmiddels begin ik weer richting normaal te gaan, laatst had ik het zelfs weer eens koud toen de rest van de wereld het warm had (21 graden waarschijnlijk); nooit gedacht dat ik daar nog eens blij mee zou zijn!
Ik ben een gelukkige vrouw, al sinds mijn tienerjaren heb ik weinig last van mijn hormonen. Altijd maar een dag of 3 ongesteld, matige PMS, geen andere fysieke klachten.
Niet zo gek dus dat ik laatst met zwangerschapstesten klaar zat toen ik zo’n 1,5 week voor mijn menstruatie mijn borsten amper nog kon aanraken. Heeeel erg moe, misselijk en opgeblazen, you name een zwangerschapssymptoom en ik had het.
Toen het allemaal loos alarm bleek realiseerde ik me dat ik al een paar maanden veel ergere last heb van mijn hormonen dan voorheen. Zo realiseerde ik me dat ik dus in mijn herstelperiode ineens veel meer last van mijn hormonen heb dan ooit tevoren!
Ook hiervoor zat ik er weer, “Dokter, ik heb zo’n last van m’n hart!”.
Vooral omdat ik tijdens de hele stressperiode niet hele erge last van mijn hart had, vond ik het verontrustend dat ik dat nu ineens wel had. Gelukkig bleken mijn bloeddruk en zuurstofgehalte in het bloed in orde. In rust bleek ook mijn hartslag mega goed te zijn, sportvrouw-waardig noemde de dokter het! (Hoera!).
Haalde helaas niet weg dat ik een paar maanden waanzinnige last van hartkloppingen had. Misschien een bijverschijnsel van dat ik het zo warm had? We zullen het nooit weten en gelukkig is het inmiddels een stuk minder.
Nu geloof ik wel dat dit valt onder de ‘normale’ bijverschijnselen van het herstel, maar ik had niet verwacht dat ik na zoveel tijd nog steeds zó slaperig zou zijn. Ik heb ’s nachts echt mijn uren nodig, en het kost me enorm veel moeite om overdag niet te slapen. Als ik in een moeie bui soms toch ingeef, dan lig ik rustig 2,5 uur te tukken op de bank, zonder dat ik daar ’s nachts voor moet boeten. (Als er katjes bij liggen te slapen dan herstel je extra goed 😉 )
Tijdens de burn-out ben ik een kilo of 5 aangekomen, en dat zijn de hardnekkigste kilo’s die ik ooit extra heb gehad. Ik eet gezond, slaap goed, sport veel en ze blijven er gewoon zitten. Gelukkig zie ik nu wel andere resultaten van mijn inspanning en ben ik aangekomen door veel spieren. Volgende stap is dan hopelijk dat de overtollige kilo’s gaan verdwijnen.

Ik hoop dat ik door dit te delen misschien ook iemand anders een beetje heb geholpen die tegen allerlei symptomen van ontstressen is aangelopen. En ik ben benieuwd wat ik allemaal nog meer ga meemaken!

Als je je herkent in mijn verhaal dan zou ik het superleuk vinden als je een reactie achter wilt laten! Ben wel benieuwd of er nog meer mensen zijn die hebben ondervonden dat hun lichaam ook na de burnout nog allemaal symptomen vertoonde!

Deel dit met mensen die het ook nodig hebben!

Misschien vind je dit ook interessant om te lezen:

Comments

  1. Ik ben weliswaar niet aan het herstellen van een burn out maar wel van een zeer stressvolle periode. Nu dus 3 wk ‘leuke dingen doen’, maar heb verschillende klachten die jij ook beschrijft : extreem moe, soms ook overdag moeten slapen, spierpijn, hoofdpijn, rommelige buik – terwijl ik gewoonlijk amper last heb van hoofdpijn en buikpijn! En daarnet een extra hartklop… Ook heb ik last van oogmigraine (flikkeringen/zwarte plekken) zien. Ik ga er vooralsnog van uit dat dit ontstress klachten zijn 🙂

    1. Author

      Sorry voor mijn late reactie Lucie! Ik ging even helemaal op in de verbouwing 🙂 Wat rot dat je zoveel last hebt van deze klachten. Ik hoop dat je 3 weken hebben geholpen, en dat je ook goed hebt kunnen toegeven aan de moeheid en zo een beetje hebt kunnen herstellen. Voorzichtig doen hoor, je hebt maar 1 lijf en daar moet je het nog je hele leven mee doen! Sterkte!

  2. Jep na 5 jaar chronische stress en een eerdere verwaarloosde burn-out nu dus officieel voor de tweede keer een burn-out die nu 9 maanden duurt en helaas pas 27 jaren jong. Toch vind ik wel iets opmerkzaam aan je verhaal, ik citeer “Er is iets mis met je lichaam, niet met je hoofd”. Dit blijkt toch bij vele een heel ander verhaal te zijn en zo ook bij mij. De geestelijke klachten van de burn-out vond/vind ik misschien nog wel de ergste, bij mij bestonden en sommige bestaan nog steeds uit; gejaagd zijn, nerveus, angstig, prikkelbaar, verdrietig, agressief en iedere ochtend de zenuwen die door je lichaam gieren, de onrust die je naar de keel vliegt, vreselijk vond ik het. Nog heb ik er zulke kl*** dagen tusse zitten waarbij ik plots heel angstig kan worden en vlucht gedrag vertoon, apart maar vooral heel vervelend. In de lichamelijke klachten kan ik me ook zeker vinden, ik had het alleen juist heel erg koud met zo nu en dan flinke opvliegers. hartkloppingen niet normaal meer, ik tikte soms de 160 aan en heb om die reden na enkele maanden ook bètablokkers voorgeschreven gekregen (helaas ben ik weer één van de uitzonderingen die slecht reageerd op dit medicijn dus helaas pindakaas, het werd kiezen uit twee kwade, ik koos voor de hartkloppingen) nu gaat dat gelukkig al een stuk beter maar ben nog bijna iedere dag kots misselijk, gek wordt ik ervan, in het begin van de burn-out was ik geregeld aan het overgeven zo kotsmisselijk dat ik was, kon niks meer eten en de kilo’s vlogen eraf, nu gelukkig weer aangekomen want dat kon ik wel gebruiken 😉 na 9 maanden mag ik echt wel zeggen dat ik de betere kant op aan t gaan ben maar ik ben er nog niet, ben heel snel moe en overprikkeld, kan nog weinig hebben en alles onderhouden zoals werk, thuis, vrienden, familie vind ik dan soms ook een flinke opgaven met 2 jonge kinderen. Ik heb veel dingen geleerd de afgelopen maanden en dat is dat lichaam en geest 1 zijn, verwaarloos nooit de singalen die je lichaam al ruimschoots van te voren aangeeft, wees eerlijk naar jezelf en geef duidelijke grenzen aan, onthoudt wat echt belangrijk is in het leven en geniet, geniet van alle kleine dingen want het leven is onvoorspelbaar. Ik wil nooit meer terug naar die ellendig afgrond en daar zal ik zelf voor moeten zorgen. Voor iedereen in deze zware periode, het beste gewenst, houdt moed want er komen betere dagen…
    Mar onlangs geplaatst…Ayla’s Grote Avontuur: aan de slag!My Profile

Leave a Comment

CommentLuv badge