Burn-out

Tegenwoordig kampen er meer en meer (jonge) mensen met een burn-out. Eind 2015 overkwam mij hetzelfde, met een zware burn-out klapte ik eruit. Ik schreef er een aantal posts over, voor de anderen die een burn-out meemaken, maar juist ook voor de mensen om hen heen.

  • Lola; Puppy, control freak & burn-out
    Meer lezen
    De puppy, de control freak en de burn-out; een spannend verhaal!
    17 juli 2017
    Ze is er! Lola is nu twee weken bij ons en de puppy-tijd is in volle gang. Heel schattig allemaal, maar ook razend veel werk. Een pup gaat niet altijd even goed samen met het herstellen van een burn-out. Of met een control freak. Of beiden...
  • Aan het werk na een burn-out
    Meer lezen
    Weer aan het werk na een burn-out, dat is even wennen!
    16 juni 2017
    Na bijna een jaar ben ik weer aan de slag gegaan. Weer aan het werk te zijn na een burn-out is behoorlijk heftig! Ik ben gewoon moe, zoals je dat altijd bent bij een nieuwe baan. Maar ik loop ook in wat extra valkuilen!
  • Ayla loves life; mei 2017
    Meer lezen
    Ayla loves life ~ mei 2017; huisje, boompje, velletje
    1 juni 2017
    Deze maand stond voor mij in het teken van mijn nieuwe werk, allerlei klussen rondom het nieuwe huis, maar vooral mezelf.
  • Update van mijn burn-out
    Meer lezen
    Update van mijn burn-out, how's lijf?!
    27 januari 2017
    Het is alweer een tijd geleden dat ik een update gaf over mijn burn-out. Hoe meer ik eruit kom, hoe minder spannend deze updates zijn natuurlijk. Er gebeurt echter nog steeds van alles!
  • Hoera! 1 Jaar herstel van mijn burn-out
    Meer lezen
    Hoera, 1 jaar herstel van mijn burn-out!
    11 november 2016
    Vandaag precies een jaar geleden stortte ik in. Niet geheel onverwacht, maar toch nog een beetje. Niemand zet immers in zijn agenda "11 november 2015, 22.00 uur: instorten met burn-out". Laatst heb ik al verteld hoe dat ging die dag en hoe ik me daarna voelde. Deze yearmark wil ik dan ook gebruiken om even een beetje terug te blikken en te kijken: welke lessen leerde ik tijdens het herstel van mijn burn-out? Wijze les #1: Het herstel van mijn burn-out duurt langer dan ik zou willenIk heb het al eens eerder gezegd and I'll say it again: men zegt dat je 1,5 keer zo lang herstelt dan de hele periode dat je overspannen was. Zie je al die dikgedrukte woorden? Dat is om nog maar eens aan te geven dat ik het niet heb over de periode dat je instort en wat daarna komt, maar ook over al die tijd die eraan vooraf ging en je al overspannen was. De niet-zo-zware sportles die me nekteVorige maand ben ik de hele maand ziek geweest. Niet hondsberoerd, maar ik voelde me gewoon in- en inslecht. Dus ik heb me zitten afvragen hoe het kwam, want ik geloofde gewoon niet dat het zomaar uit de lucht kwam vallen en ik wílde niet geloven dat ik een terugval had. Half september was ik begonnen met een nieuwe sportles, half looptraining, half krachttraining. Heel leuk, maar ik merkte al even dat het me minder makkelijk af ging. In het begin trok ik fluitend sprintjes en de laatste lessen moest ik halverwege duizelig afhaken. Niet omdat ik het spiertechnisch niet trok, maar ik had gewoon niet genoeg energie. Dit deed me realiseren dat deze les me meer energie kostte dan ik dacht. En herstellen duurde langer dan de paar dagen die tussen de lessen zat. LAMPJE! Dit was wat mij had genekt. En inderdaad: 1,5 week nadat ik stopte met deze lessen begon ik me weer normaal te voelen. Ik had niet gedacht dat ik een jaar na dato lichamelijk nog zulke blunders kon maken. Het zijn maar sportlessen! Maar ja, ik schreef al eerder dat mijn burn-out vooral lichamelijk is, dus ik had het misschien toch kunnen weten. Voorlopig doe ik dus weer even rustig aan qua lichamelijke inspanning. Wijze les #2: Doe iets wat je leuk vindt!Tijdens het herstel van mijn burn-out is het soms al behoorlijk moeilijk om uit mijn bed te komen. Het eerste deel van deze wijze les is dus: doe iéts. Het wordt veel gezegd op internet maar het is ook echt zo; als je niets doet dan maak je het alleen maar erger. Dus begin met gewoon iets te doen, koffie drinken met een vriendin, een wandeling of begin bijvoorbeeld een blog 😉 Hoe mijn blog me heeft geholpenIk wilde al héél lang een blog beginnen, maar miste altijd een beetje de focus. Nu leerde ik bij mijn loopbaancoach dat ik het liefste van alles mensen wil inspireren. En zo zag Aylovelife het levenslicht. (Lees hier meer als je dat wilt) In het herstel van mijn burn-out is het steeds een heel vast punt geweest. Iets positiefs om me mee bezig te houden, maar ook iets waar ik me mee bezig moét houden (als ik tenminste een beetje succesvol wil bloggen). En die combinatie heeft er vaak voor gezorgd dat ik mezelf een schop onder mijn kont kon geven. Want dat heb ik soms wel nodig gehad. Ik probeer te luisteren naar mijn lichaam, maar het luiheids-stemmetje in mijn hoofd mengt zich vaak bij de signalen van mijn lichaam. Dus soms ben ik moe en hoef ik niet zoveel van mezelf, maar soms is het gewoon pure pure luiheid. Een leuk project als Aylovelife heeft me heel erg geholpen om die laziness aan de kant te zetten. Wijze les #3: Maak het jezelf makkelijkJe hebt het al zwaar genoeg tijdens het herstel van je burn-out, maak het jezelf niet moeilijker dan nodig. Ik heb vaak genoeg tegen Jan gezegd: "haal maar frietjes onderweg naar huis", omdat ik gewoon echt geen puf had om te koken. Kort je ochtendritueel in, leg 's avonds je telefoon op tijd weg, leer mediteren, eet gezond, allemaal dingen die je makkelijk kan doen en die je zullen helpen. Waarom ik mijn mooie carrièrepad om zeep hielpHeel simpel: ik koos voor mezelf, en ik koos de easy way. Ik had een goede baan in een goed bedrijf maar uit mijn tijd bij de loopbaancoach kwam naar voren dat ik andere dingen wilde dan zij me konden bieden. In eerste instantie besloot ik me te focussen op (interieur-)architectuur. Een levenslange droom van me, en het sloot precies aan op het profiel wat ik met de coach opstelde. Maar in de praktijk bleek het te zwaar; teveel nieuwe skills, nieuwe computerprogramma's die ik moest leren, mezelf wegwijs maken in een totaal nieuwe wereld/netwerk. Tegelijkertijd kreeg ik via via een aantal opdrachten voor correcties en om teksten te schrijven, en werkte ik natuurlijk door aan de blog. Ik nam een moeilijk besluit: de architectuur gaat op de lange baan, het blijft een droom, maar nu kies ik voor wat ik al goed kan en ook nog eens superleuk vind! Stukjes schrijven, spelen met woorden, teksten kloppend maken; ik heb het allemaal altijd al gedaan, maar altijd ernáást. Nooit dacht ik dat ik hiervan echt mijn beroep zou kunnen maken, en nu blijkt het ineens toch te lukken! Ik heb me ingeschreven bij de KvK en ga tegenwoordig als volleerd freelancer door het leven. Weg met de goed-beter-best hype!Het was voor mij de easy way out: taal en teksten liggen me goed, en ik vind het leuk (misschien wel het allerbelangrijkste). Ik denk dat we allemaal altijd maar op zoek zijn naar uitdaging en nog meer uitdaging. Kiezen voor iets wat je gewoon goed kan en wat je makkelijk af gaat is een beetje taboe want echt spannend klinkt het niet. Alles draait om zelfontwikkeling en meer willen en beter kunnen. Maar het enige wat ik op dit moment wil is iets doen waar ik energie van krijg, waarvan ik 's ochtends denk "yes, ik mag weer!". Die zelfontwikkeling die komt later wel weer. Of weet je wat: misschien ook wel niet! Ik ben blij met wat ik doe en met wie ik ben op dit moment. Laat ik daar eerst maar eens even van genieten. Oh jongens, wat een lap tekst is het geworden! I got carried away! Desalniettemin hoop ik dat jullie er wat aan hebben. Dit zijn echt een drietal dingen waar ik me aan vast probeer te houden, ondanks dat het al een jaar geleden is. Ik wil kostte wat het kost voorkomen dat zoiets nog een keer gebeurt, en gewoon weer helemaal herstellen. Heb jij nog goede adviezen voor me? Ik hoor ze graag! Deel de wijze lessen met de rest van de wereld!
  • Mediteren kan je leren
    Meer lezen
    Mediteren kan je leren! (Spoiler: Het is niet zweverig en eigenlijk heel leuk)
    6 november 2016
    Ondanks dat het bekender is, hangt er nog steeds een licht zweverig tintje rondom mediteren. Zonde, want het is heel leuk en ook nog goed voor je!
  • Hoe voelt een burn-out?
    Meer lezen
    Hoe voelt een burn-out aan de binnenkant?
    10 oktober 2016
    Och, jongens, wat waren jullie lief. Nadat ik laatst een artikel postte over wat ontstressen doet met je lichaam hebben jullie me bedolven onder reacties. Ik kreeg telefoontjes, appjes, berichten op Facebook en e-mails. De rest van de maand zagen ook de lezersaantallen van mijn blog er heel zielig uit in vergelijking met die ene dag, jullie lazen de post massaal. Wat mij het meest raakte waren de berichten van mensen uit mijn omgeving, die zeiden 'Ik heb nooit aan je gemerkt dat je burn-out zo erg was.' Voor mij is dat heel gek om te horen, aangezien de symptomen van een burn-out eigenlijk heel duidelijk waren, toen het eenmaal zo ver was in ieder geval. Op mijn about pagina staat al een beetje beschreven hoe een burn-out voelt, vandaag zal ik nog iets meer vertellen over de kenmerken van mijn burn-out. Hoe ik wist dat ik een burn-out hadOp een doodgewone maandagavond, half november 2015, ging ik even thee drinken bij een vriendinnetje. Jan was op vakantie in Thailand met een hele groep jongens, en ik had net het weekend met mijn moeder de woonkamer behangen. Ik woonde pas sinds augustus bij Jan en na het kopje thee fietste ik semi-automatisch terug richting mijn oude huis. Het moment dat ik me realiseerde dat ik de verkeerde kant op fietste bleek voor mij de druppel te zijn. Ik wist gewoon even niet meer hoe ik precies terug naar huis moest komen. En dan sta je daar dus, in het donker op de stoep, met je fiets aan de hand. Mijn hoofd was gewoon leeg. Ik wist niet hoe ik naar huis moest fietsen, en als jullie eens wisten hoe goed mijn richtingsgevoel is dan weten jullie hoe onwerkelijk dat voor mij voelde, alsof ik ineens in China stond en niet wist hoe ik er terecht was gekomen. Ik kon niet bedenken dat ik gewoon Google Maps erbij kon pakken, iemand kon vragen waar ik was of desnoods het vriendinnetje kon bellen. Ik heb zo'n 20 minuten daar op de stoep staan huilen, totally lost. Eigenlijk weet ik nog steeds niet zo goed hoe ik die avond ook alweer ben thuis gekomen. De volgende dag ben ik naar werk gegaan, met de intentie om me ziek te melden. Iets in mij was totaal geknapt die avond ervoor, en ik wist dat ik geen stap verder kon zetten. Ik heb de belangrijkste dingetjes soort van overgedragen, heb mijn autoreply voor onbepaalde tijd op 'joe, ik ben er niet' gezet en heb met HR gezeten. Daarna ben ik naar huis gegaan en heb ik een paar dagen apathisch voor me uit zitten staren en onder een dekentje zitten rillen. Burn-out is what happens when you try to avoid being human for too longMichael Gungor, singer-songwriterKenmerken van mijn burn-outZoals ik de vorige keer al zei, ik denk dat dit voor iedereen anders is. Voor mij was het zo dat mijn lichaam zo volledig opgegeten was door stress, dat ik geen greintje extra stress kon hebben. Een tripje naar de supermarkt was al teveel, ik weet niet meer wat ik de eerst weken (toen Jan nog op vakantie was) heb gegeten. Ik zal het zo goed mogelijk voor jullie proberen te beschrijven. OverprikkelingOp mijn lijstje (zonder lijstje was boodschappen doen überhaupt onmogelijk) stond 'pindakaas', en normaal gesproken greep ik dan automatisch naar de pindakaas die we altijd hebben. Nu stond ik stil voor het schap met 'broodbeleg' en kon daar rustig een paar minuten naar blijven staren, totaal niet doorhebbende dat ik daar stond voor pindakaas. Er staan zóveel producten, zoveel vormen, zoveel kleuren, zoveel mogelijkheden, dat mijn brein gewoon een soort overload kreeg. Na die enorm overweldigende paar minuten realiseerde ik me dat ik daar vast stond met een reden (géén geheugen, al maanden daarvoor ook niet meer gehad), keek ik op mijn lijstje en kon ik verder inzoomen op de pindakaas. Ohja, deze hebben we altijd. En dit voor iedere boodschap op het lijstje. En bij iedere winkelruit. En bij iedere auto die langs rijdt. Get the picture? Niet om kunnen gaan met stressDit klinkt logisch, als symptoom van een burn-out, maar je hebt meer stress in je leven dan je denkt. Een simpel ritje in de auto (als passagier naast Jan, een heel goede chauffeur) eindigde meestal met hyperventileren. Anticiperen op het verkeer of vertrouwen hebben in Jan ging gewoon niet. Bij iedere auto die 1 km verder lichtjes op zijn rem trapte zette ik me helemaal schrap. Dit deed ik niet expres natuurlijk, je schrikt gewoon en de adrenaline giert door je lichaam. Ik had vaak tintelende handen van de schrik en werd helemaal licht in mijn hoofd. Als je dat maar vaak genoeg achter elkaar hebt dan ga je vanzelf hyperventileren. Geen tijdsdruk aankunnenAls ik eenmaal mijn boodschappen bij elkaar had en naar de kassa ging dan wachtte daar de volgende horde. Nog voordat mijn boodschappen goed en wel op de loopband lagen werd mij al gevraagd naar mijn bonuskaart. Snel mijn portemonnee uit mijn tas halen, terwijl het meisje de boodschappen al op sneltempo van links naar rechts over de scanner haalt. "Heeft u een bonuskaart?" klinkt dan nog een keer, omdat je niet snel genoeg gaat. De rij mensen achter me groeide gestaag, en iedereen staat ongeduldig te wachten (dat is vast niet zo, maar het voelde alsof iedereen naar me keek en dacht "Jeetje meid, schiet een beetje op") Tegen de tijd dat ik mijn bonus en pinpas tevoorschijn had lagen alle boodschappen allang klaar om ingepakt te worden. De bon van het betalen kreeg ik uitgereikt met één vrije hand, want met haar andere vrije hand begon het kassameisje al de boodschappen van degene achter me te scannen. Terwijl ik pas halverwege was met mijn boodschappen inpakken werden de spullen van de volgende in de rij alweer op 'mijn' helft van de band geduwd. Huilend ben ik de Albert Heijn uit gelopen. Geen lontjeTerwijl ik stond te wachten totdat het stoplicht op groen zou springen, stonden er twee dames met elkaar te praten bij hetzelfde stoplicht. Twee Aziatische dames, en die lijken heel luid en agressief te praten, terwijl ze waarschijnlijk iets heel gewoons bespraken. Zoals het afgebroken tandje van de cavia. Het verkeer raasde voorbij, het stoplicht tikte ten teken van de wachtperiode en de twee dames snaterden maar door. Harder en harder, steeds meer in mijn hoofd. "KAN JE MISSCHIEN IETS ZACHTER PRATEN!?!" Ik heb mijn hand voor mijn mond geslagen omdat ik er zelf van stond te kijken, mijn excuses aangeboden en ben gauw doorgelopen. Goddank was het stoplicht eindelijk groen. En de restTerwijl ik bovenstaande punten schreef kwamen er nog heel veel punten naar boven. Maar ik vind de lijst nu wel goed genoeg. Een korte opsomming van de rest: - Deze boekenwurm kon geen boek meer uitlezen. Zelfs mijn lievelingsboeken niet. - Niemand was veilig voor The Wrath of Körner, chagrijnig is een understatement. Sorry Jan, sorry alle collega's, sorry mam. - Ik kan sindsdien nooit meer op tijd komen, haasten gaat gewoon niet meer. - Fietsen wil ik niet meer, doe mij maar een stel wandelschoenen. - Een dag niet gedut is een dag niet geleefd. Powernaps zijn mijn beste vrienden. Aan het begin van dit artikel realiseerde ik me dat het alweer bijna een jaar geleden is dat dit zo voelde. Gelukkig kan ik tegenwoordig weer boodschappen doen (mét lijstje), lees ik mijn boeken weer uit en laat ik Chinezen gewoon Chinees praten zonder in te grijpen over het eventuele geluidsniveau van het gesprek. Ohja, don't judge iemand op hoe ze eruit zien of doen tijdens een burn-out. Alle foto's in deze post komen uit de eerste twee weken nadat mijn emmer overliep. Zie je er, op wat slaperige oogjes her en der, niet aan af he? De foto met het oranje katje (Mees ♥) is zelfs van de avond dat het mis ging. Ik vind zelf dat ik er behoorlijk normaal uit zag op dat moment. Excuses voor de kwaliteit, ik was op het moment van maken niet echt van plan deze foto's ooit aan iemand anders dan Jan te laten zien. Ik hoop dat dit artikel wat meer licht werpt op het menselijke aspect achter de klachten die een burn-out kan opleveren. Mocht je nog vragen hebben, stuur me dan gewoon even een mailtje, ik help je graag als je daar behoefte aan hebt! Deel dit artikel met iemand die het wel kan gebruiken
  • Wandelen gezond; de paden op, de lanen in
    Meer lezen
    De paden op, de lanen in; wandelen is gezond!
    6 oktober 2016
    "Hallo, ik ben Ayla en sinds ongeveer een jaar ben ik verslaafd aan wandelen." Vanaf het moment dat ik met een burn out uit de bocht vloog ben ik vrijwel dagelijks op pad. Wandelen is waanzinnig gezond en ook nog eens hartstikke leuk om te doen!
  • Ontstressen, meest gelezen blogposts
    Meer lezen
    Ontstressen, wat doet dat met je lichaam?
    9 september 2016
    Gek genoeg ben ik nu veel meer bezig met de symptomen van stress dan ik tijdens mijn burn-out was. Eigenlijk moet ik het anders zeggen: ik ben op zoek naar de symptomen van ontstressen, niet van stress. Een nieuwe update voor Ayla's Grote Avontuur, up close and personal!